କବିତା: ସେଲ୍ଫିର ହସ, ଚାଷୀର ଲୁହ

ସେଲ୍ଫିର ହସ, ଚାଷୀର ଲୁହ (ବନ୍ୟାର ବେଦନାରେ ଓଡ଼ିଶାର ମାଟିର ସ୍ୱର) ନଦୀ ଆଜି ନିଜ ସୀମା ଭୁଲିଛି, ଆକାଶ ଖୋଲିଦେଇଛି ଦୁଃଖର ଝୋଲା। ଲଗାଣ ବର୍ଷାର ପ୍ରତି ବୁନ୍ଦରେ ମାଟି ଲେଖୁଛି ଚାଷୀର କରୁଣ କଥା। ଧାନର ସୁନା ସ୍ୱପ୍ନ ଆଜି ସ୍ରୋତରେ ଭାସିଗଲା। ବର୍ଷର ପରିଶ୍ରମ କ୍ଷଣକରେ ନଦୀ ଛାତିରେ ମିଶିଗଲା। ଯେଉଁ ଜମିରେ ସବୁଜ ହସ ଫୁଟିଥିଲା, ସେଠାରେ ଆଜି ବାଲିର ଶବଦେହ। ଯେଉଁ ପାଦ ମାଟିକୁ ସୁନା କରୁଥିଲା, ସେହି ପାଦ ଆଜି ପାଣିରେ ଖୋଜୁଛି ନିଜ ରାସ୍ତା। ଘର ନାହିଁ… ଦୁଆର ନାହିଁ… ରାସ୍ତା ନାହିଁ… ଚାରିଆଡ଼େ କେବଳ ପାଣିର ଅହଂକାର, ଆଉ ମଣିଷର ଅସହାୟତା। ଗୋଆଳଘର ଭାସିଗଲା, ଗାଈ, ବଳଦ, ଛେଳି, ପକ୍ଷୀ— ସେମାନଙ୍କ ନିରବ କାନ୍ଦଣୀ କେଉଁ ସମ୍ବାଦର ଶୀର୍ଷକ ହୁଏନି। ଏକ ପଟେ ବନ୍ୟାର ସେତୁ ଉପରେ ମୋବାଇଲ ଧରି ସେଲ୍ଫିର ହସ, “ବାହ୍! କେତେ ପାଣି!” ବୋଲି ଉଲ୍ଲାସ। ଅନ୍ୟ ପଟେ ସେହି ପାଣି ଭିତରେ ଡୁବୁଛି ଗୋଟିଏ ଚାଷୀର ବର୍ଷର ସ୍ୱପ୍ନ, ଗୋଟିଏ ପରିବାରର ଭବିଷ୍ୟତ, କେବେ କେବେ… ଗୋଟିଏ ଜୀବନ ମଧ୍ୟ। ବନ୍ୟା କାହା ପାଇଁ ଦୃଶ୍ୟ, କାହା ପାଇଁ ଦୁଃଖର ଦରିଆ। କାହାର କ୍ୟାମେରାରେ ସ୍ମୃତି, କାହାର ଆଖିରେ ଅନନ୍ତ ଲୁହ। ଚାଷୀ ତଥାପି ହାର ମାନେନି। ଲୁହକୁ ପୋଛି ପୁଣି ମାଟିକୁ ମଥା ନୁଆଁଏ। କାରଣ ସେ ଜାଣେ— ମାଟି ତାର ମାଆ, ଆଉ ଆଶା ହିଁ ତାର ଶେଷ ସମ୍ବଳ। ସରକାରୀ ସହାୟତାର ଅପେକ୍ଷାରେ ସେ ଆକାଶକୁ ନୁହେଁ, ମଣିଷର ବିବେକକୁ ଚାହିଁ ରହେ। ମନେ ରଖନ୍ତୁ, ବନ୍ୟାର ପାଣି ଦିନେ ନା ଦିନେ କମିଯିବ, କିନ୍ତୁ ଚାଷୀର ହୃଦୟରେ ଯେଉଁ କ୍ଷତ ରହିଯାଏ, ତାହା କୌଣସି ନଦୀ ଧୋଇ ନେଇପାରେନାହିଁ। କାରଣ… ଚାଷୀ ବଞ୍ଚିଲେ ଦେଶ ବଞ୍ଚିବ, ମାଟି ହସିଲେ ମଣିଷର ଭବିଷ୍ୟତ ହସିବ। -------------- କବି: ମଳୟ ମେହେର ସିନାପାଲି (ସାମ୍ବାଦିକ ) ଦୂରଭାଷ: ୯୫୫୬୧୩୪୬୮୯